ПГМ Вілейскага павета Мінскай губерні (1800 год)

Гістарычная даведка: Віле́йскі павет, (Вяле́йскі павет) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на Беларусі ў 1793—1921 гадах. Створаны ў Мінскай, а з 1843 г. — Віленскай губерні Расійскай імперыі. Адміністрацыйны цэнтр — Вілейка. Плошча 5591,2 квадратныя вярсты, насельніцтва 208013 чалавек (1897). У 1857 годзе было 116.753 жыхара, у тым ліку (паводле Сталпянскаму): 48808 беларусаў (46199 праваслаўных, 2609 каталікоў), 5266 великоросов, 30746 літвінаў (1820 праваслаўных, 28926 каталікоў), 24092 паляка, 6848 яўрэяў, 303 татарына. У 1880 годзе ў павеце было (без горада, насельніцтва якога ў той год складала 3450) 148585 жыхароў, у тым ліку 90.434 праваслаўных, 44482 каталіка, 523 раскольніка, 127 евангелістаў аугсбурских, 3 евангеліста-рэфарматара, 12744 габрэя, 272 магаметанін; згодна жа саслоўям 3848 шляхты, 410 духавенства, 217 ганаровых грамадзян, 17489 мяшчан, 120051 селянін, 6475 ваенных, 63 замежнікаў, 34 іншых саслоўяў. Па дадзеных перапісу 1897 года ў павеце пражывала 208,0 тыс. Чал. У тым ліку беларусы – 86,9%; яўрэі – 9,5%; палякі – 2,5%. У павятовым горадзе Вілейцы пражывала 3560 чал., У заштатным горадзе Радашковічы – 2615 чал. У 1886 годзе ўключаў 27 валасцей (Будслаўская, Ваўкалацкая, Вілейская, Вязынская, Гарадоцкая, Германішская, Даўгінаўская, Дунілавіцкая, Жаснянская, Іжская, Княгінінская, Крайская, Краснасельская, Крывіцкая, Куранецкая, Лебедзеўская, Лучайская, Маладзечанская, Манькавіцкая, Мядзельская, Нарыцкая, Параф’янаўская, Порплішчанская, Рабунская, Радашковіцкая, Сітцаўская, Хаценчыцкая), заштатны горад Радашковічы, 20 мястэчак, 1279 паселішчаў сельскага тыпу. З 1917 года ў Заходняй вобласці, у 1919 годзе ў БССР. У 1921 годзе павет адышоў Польшчы, дзе замест яго быў створаны новы Вілейскі павет.

Маштаб: 1 вярста ў 1 ангельскай цалі.

Пакінуць адказ

Ваш адрас электроннай пошты не будзе апублікаваны. Неабходныя палі пазначаны як *